237: Llaneza

As promised, and just for fun, I translated Borges’ poem Llaneza into English and Bisaya. These are still rough and I am seeking advice of my mentor Mac Tiu to refine these further. In the meantime, I present the drafts here.

First, the original:

Llaneza

A Haydee Lange

Se abre la verja del jardín
con la docilidad de la página
que una frecuente devoción interroga
y adentro las miradas
no precisan fijarse en los objetos
que ya están cabalmente en la memoria.
Conozco las costumbres y las almas
y ese dialecto de alusiones
que toda agrupación humana va urdiendo.
No necesito hablar
ni mentir privilegios;
bien me conocen quienes aquí me rodean,
bien saben mis congojas y mi flaqueza.
Eso es alcanzar lo más alto,
lo que tal vez nos dará el Cielo:
no admiraciones ni victorias
sino sencillamente ser admitidos
como parte de una Realidad innegable,
como las piedras y los árboles.

Then, the English translation:

Simplicity

For Haydee Lange

The gates of the garden open
with the docility of the page
that a frequent devotion interrogates
and within, the eyes
do not need to fix on objects
that are already fully in memory.
I know the customs and the souls
and that dialect of allusions
that every human gathering weaves.
I do not need to ask
nor lie for privileges;
they know me well who surround me here
they know well my sorrows and my frailty.
That is the highest that one might reach,
perhaps the most that Heaven can give us:
neither admirations nor victories
but simply to be admitted
as part of an undeniable Reality,
as the stones and the trees.

And finally, the Bisaya:

Kayano

Alang kay Haydee Lange

Mo-abri ang ganghaan sa jardin
sama sa masulundon nga pahina
nga kanunayng ginabasa sa pag-ampo
unya didto, ang mga mata
dili kinahanglan magmatyag sa mga butang
nga aduna na kanunay na sa panumdoman.
Nahibawo na ko sa batasan og sa kasing-kasing
og sa pinulongang pinasiplat
nga ginahabi sa tanang katigoman.
Di na ko kinahanglan mangayo
o mamakak alang sa katungod;
nakaila na gayod sila nga nakalibot kanako
nakaila na sila sa akong kasakit og kahuyang.
Ma-o na ni ang kinatas-ang atong maabot,
ang sulabing mahatag sa langit kanato:
dili ang pagdayeg o ang pag-daog
kung dili ang madawat lamang
nga bahin sa usa ka dili malimod nga Kamatuoran
sama sa mga bato og mga puno-an.

Published by

Dom Cimafranca

Teacher, writer, project manager, and all-around nice guy.